Chielos
-
16 July 2009 om 21:16 | 0
(5 x gestemd, gem. 3.40)
Loading ...Toen Joana Carda met de olmtak een streep trok op de grond, sloegen in Cerbère alle honden aan, wat de plaatselijke bevolking vervulde met angst en ontzetting, want men geloofde al sinds de oudste tijden dat het einde van het universum nabij was als die dieren daar, waar ze nimmer een kik hadden gegeven, zouden blaffen.
De auteur, Portugese Nobelprijswinnaar (1922) duidde ooit als hoofdthema van zijn werk ‘de mogelijkheid van het onmogelijke’ aan. Dit geldt zeer zeker voor deze roman uit 1986, niet toevallig het jaar waarin Spanje en Portugal tot de Europese Unie toetraden. Een scheur op de grens tussen Frankrijk en Spanje maakt van het Iberisch schiereiland een stenen vlot dat langzaam maar zeker koers naar het westen zet. De bewoners vluchten of dwalen verdwaasd rond. Voortekenen die aan de ramp voorafgingen, binden vijf personages, drie mannen en twee vrouwen, en een hond, die samen op reis gaan, eerst in een oude 2CV, daarna met paard en kar, om de nieuwe grenzen van hun wereld af te tasten. Een merkwaardige politieke allegorie, episch verteld, waarin de schrijver er eens te meer in slaagt een fantastisch verzinsel op een geloofwaardige manier te brengen. Geslaagd verfilmd (een Nederlands-Spaans-Portugese coproductie) door George Sluizer.
(Biblion recensie, Redactie)
Reageer
« « Op de dag dat ze hem zouden doden, stond Santiago Nasar om 5 uur 30 ’s morgens op om de komst van de boot, waarmee de bisschop zou arriveren, af te wachten.
--------------------------------------
Een schrijver vergeet nooit de eerste keer dat hij een paar munten of een lofuiting accepteert in ruil voor een verhaal. » »
Twitter
RSS Feed
Lateisha
dirkpaul
Kathleen Goossens
pebbe
walter