Chielos
-
23 January 2009 om 09:01 |
De gedaante in de hoek, waarmee Visser zich vreemd verbonden voelde, verrees langzaam en strompelde naar het rechterraam, één arm achteruit, alsof ze zich op de lucht steunen wilde.
‘It is not for us to judge,’ volgens het motto van Joyce dat voorafgaat aan het boek. Maar de auteur maakt het ons wel erg moeilijk niet te oordelen over het merkwaardige gedrag van meneer Visser. De roman, die in 1936 verscheen, baarde veel opzien door de gedetailleerde beschrijving van gevoelens en gedachten van een sadist. De schrijver liet zich inspireren door Ulysses van James Joyce. Dat is niet alleen terug te zien in de structuur van de roman, maar ook in de vele monologues intérieurs, een techniek die de auteur als geen andere Nederlandse schrijver beheerste. Ook de angstdromen van de hoofdpersoon maken onverminderd indruk op de lezer. Met dit boek heeft de schrijver die sneller schreef dan God kan lezen een van de grote treiteraars uit de Nederlandse letterkunde een gezicht gegeven.
Reageer
« « Ultimo heette zo omdat hij het eerste kind was.
--------------------------------------
Met zijn natuurlijke hang naar gezelligheid scheen de zon keihard vanuit de hemel omlaag. » »


(3 x gestemd, gem. 3.67)
