Nicole
-
13 December 2008 om 18:34 |
Antoine hemelde graag nieuwe kunstvormen op, vooral wanneer vaststond dat ze weinig bijval zouden vinden.
De relatie met een door schuldgevoelens ten aanzien van zijn oorlogsverleden gekwelde Italiaan is voor Adrienne zo belangrijk dat zij man en kind verlaat om als Adriana verder te leven. De uitgaven van een vertaling van haar posthuum verschenen gedichten brengt haar dochter ertoe om naar Milaan te reizen op het moment dat de relatie met haar vriendin in een crisis is geraakt. De ander is ondoorgrondelijk, dat is het centrale thema dat eerder in het werk van de auteur voorkwam. Het feit dat Adriana een tamelijk artificieel persoon is, versterkt het gevoel van afstand, evenals de taal van een nuchter observerende buitenstaander, die de stijl van de schrijver kenmerkt. De opzet van deze roman getuigt van intelligentie en vakmanschap; het boek werd in Frankrijk zeer goed ontvangen.
Reageer
« « De reusachtige zwarte wijzer is nog in ruststand maar staat op het punt zijn eens-per-minuut gebaar te maken; die …
--------------------------------------
Evelien van Brakem lag wakker naast haar man die sliep. » »




