Boekenwurm
-
24 November 2008 om 17:40 | 1
(2 x gestemd, gem. 3.50)
Loading ...Ik ben gedoemd voor altijd terug te denken aan een jongen met een afgeknepen stem – niet vanwege die stem of omdat hij de kleinste mens was die ik ooit heb gekend en zelfs niet omdat hij de bewerker was van mijn moeders dood, maar omdat hij er de oorzaak van is dat ik in God geloof; ik ben christen vanwege Owen Meany.
Het boek beschrijft de bijzondere en noodlottige vriendschap tussen twee opgroeiende jongens in New Hampshire. Met een ongelukkig geslagen honkbal doodt hij de moeder van zijn beste vriend. Wat hij na dit ongeluk ervaart is ongelooflijk en beangstigend. Met grote nauwkeurigheid weet hij hoe de rest van zijn leven zal verlopen en welk onafwendbaar lot hij tegemoet gaat.
Reacties
Reageer
« « Ja, ik kan natuurlijk met de deur in huis vallen en beginnen met een zin als: De telefoon ging.
--------------------------------------
Het begon onopvallend. Dolores vergat afspraken en namen. » »
Twitter
RSS Feed
Lateisha
dirkpaul
Kathleen Goossens
pebbe
walter
Kees 10:44 on 14 December 2008 | #
Een boek dat je overtuigingen over geloof even op zijn grondvesten laat schudden. Ik heb het boek inmiddels in de loop der jaren 3 keer gelezen en ik blijf er steeds andere dingen in vinden. Misschien dat mijn perceptie op mijn 25ste anders was dan nu ik 50 ben, maar het blijft een ongelofelijk goed boek.